HIND-ERON DINIY AN’ANALARI KONTEKSTIDA CHIRIKRABOT MADANIYATINING DAFN MAROSIMI
DOI:
https://doi.org/10.47390/ydif-y2026v2i4/n04Kalit so‘zlar:
Chirikrabat, saklar, daxma, zardushtiylik, Avesto, dafn marosimi, Priaralye, arxeologiya.Annotasiya
Ushbu maqolada Chirikrabot madaniyatining (miloddan avvalgi IV–II asrlar) dafn marosimlari hind-eron diniy an’analari nuqtayi nazaridan ko‘rib chiqiladi. Arxeologik materiallar, “Avesto” va “Rigveda” matnlari asosida dafn inshootlari – daxmalar hamda yerdan ko‘tarma xom g‘ishtli maqbaralarning semantikasi tahlil qilinadi. Miloddan avvalgi IV–III asrlarda O‘rta Osiyoning o‘troq dehqonchilik aholisi bilan aloqalar natijasida marosimlarning krematsiyadan jasadni ochiq joyga qo‘yishgacha bo‘lgan evolyutsiyasi kuzatib boriladi. Dafn amaliyotlarida bronza davridan so‘nggi sak davrigacha bo‘lgan madaniy davomiylik aniqlangan. Chirikrabot aholisi O‘rta Osiyodagi zardushtiylik diniy-marosimiy an’analarining keng doirasiga kirgan, degan xulosaga kelinadi.
Manbalar
1. Boyce M. Zoroastrians: Their Religious Beliefs and Practices. London, 2003.
2. Vaynberg B.I. Izuchenie pamyatnikov levoberezhnogo Khorezma. Moskva, 1991.
3. Vaynberg B.I. Etnogeografiya Turana v drevnosti. Moskva, 1999.
4. Kryukova V.Yu. Smert i pokhoronnyy obryad v zoroastrizme. Sankt-Peterburg, 1997.
5. Lelekov L.A. Avesta v sovremennoy nauke. Moskva, 1992.
6. Tolstov S.P. Po drevnim deltam Oksa i Yaksarta. Moskva, 1962.
7. Suleymanov R.X. Drevniy Nakhshab. Samarqand–Toshkent, 2000.
This work is licensed under a 